Jarocka, Wątor, Boryszpolec, Kuśmicka, Kamińska, Hartwig, Duszka

 I

Ewa Jarocka

sukienka w motyle

nie dam rady umrzeć na waszych oczach,

dlatego zwinęłam się w supeł i wyglądam

jak kot. zawsze marzyłam, by odrodzić się

w ciele słonia, ale one nie mają łatwego życia,

więc może dobrze, że trenuję los kota. dachowca,

który wcale nie skacze po dachach, tylko śpi

zwinięty w supeł i nawet gdy umrze, będzie

supłem. w przeciwieństwie do mnie. gdy ja

umrę, ubierzecie mnie w prostą sukienkę

i nagle wszyscy będą mnie kochali.

Wiersz pochodzi z tomu „zapalmy moją krew”

Wydawnictwo Kwadratura, Łódź 2022

*

Ewa Jarocka - autorka czterech książek poetyckich i trzech prozatorskich. Ostatnio wydała tom „zapalmy moją krew” (Łódź, 2022). Jej debiutancka książka poetycka została nagrodzona na XIII Festiwalu Złoty Środek Poezji w Kutnie, „cienie piszczących psów” (Łódź, 2020) były nominowane do Nagrody Literackiej Gdynia 2021 w kategorii poezja, a powieść „Skończyło się na całowaniu” (Ligota Mała-Dùn Èideann, 2021) jest nominowana do NLG 2022 w kategorii proza. Jest stypendystką Prezydenta Wrocławia w dziedzinie literatury.

II

Małgorzata Wątor

Kobiety w bieli na Białorusi

Chcą walczyć bez utraty

Przyszłości

Nie przeznaczają życia

Na śmierć

*

Małgorzata Wątor (1988) – poetka i animatorka kultury. Autorka tomu poezji „Przeznaczona / Namienionô”, Gdańsk 2020. Z pochodzenia jest Kaszubką o góralskim nazwisku.

#piątykonkursbabińca

#konkursowasobota

III

Ołena Boryszpolec

Sześć polskich dziewcząt w pociągu

Sześć polskich dziewcząt w pociągu

naprzeciwko mnie,

nie wiedzą dokąd jadę.

One, jak sądzę, jadą do domu.

Stukot kół je ożywia,

nie zatrzymuj się, pociągu,

słyszę śmiech,

który nie ustaje,

wcina się w moje piersi,

kolana, łokcie,

brzuch,

sześć polskich dziewcząt w pociągu

zmienia się w kobiecą część mojej rodziny,

przeglądają filmy w telefonach,

trzymają w rękach szkolne bilety.

Nie liczyć nocy

i nie liczyć dni.

Jedna z nich mówi,

że mężczyzna, który zasnął przy oknie,

jest śmieszny,

to moja babcia, ma we włosach

różową kokardę.

Druga mówi, żeby słuchać tylko jej,

i to moja babcia,

wie, co mówi,

nawet przez sen.

Trzecia ciepła i zmęczona, nie lubi pociągów

w ogóle,

to moja mama,

kocham ciebie, trzecia,

i patrzę:

czwarta rozmawia z kimś, kogo

nikt nie widzi, a on jej odpowiada,

siostrze mojej,

która obejmuję piątą i szóstą,

fruwają w wagonie imiona,

sześć polskich dziewcząt w pociągu,

następny przystanek jest mój.

Przeł. Natalia Jurak

*

Ołena Boryszpołec – urodziła się w Odessie 4 kwietnia 1980 roku. Poetka, pisarka, dziennikarka, animatorka kultury, laureatka Miejskiej Nagrody Literackiej im. Konstantina Paustowskiego za zbiór wierszy „Блакитнa зірка”, członkini Państwowego Związku Dziennikarzy Ukrainy, redaktorka, współorganizatorka Międzynarodowego Konkursu Prozy „Без меж”, współzałożycielka organizacji pozarządowej „Творення без меж”.

IV

Sabina Kuśmicka

Śmiech wygasł w narodzie

Kolejny labirynt. Obrazy sztucznie stwarzane przez lęk.

Bezimienne gesty oblicze

bez oblicza wymyślone tezy i

antytezy. Nędzne rachunki.

Wbrew szemraniu tłumu

krzyk nienawiści uderza w strofę

jak hipnotyczna manipulacja

nikt nie ma o tym pojęcia.

Brudny świat rozgrywa partię szachów z twarzą pokerzysty.

Kłusownicy i psychopaci

wygrywają wojnę

przez strach i siłę.

Lalki bez ust są coraz chudsze.

Przemoc niszczy każde rozwiązanie.

Lichwiarze liczą pieniądze

w złotych monetach.

Umarli rzucają cień.

Ziemia znów dymi jak azot.

*

Sabina Kuśmicka − rodowita lublinianka. Bawi się słowem w zbiorczych antologiach i tomach poezji: "Jak krople" (2013), "Ulotne cienie" (2017), w pismach literackich. Laureatka konkursów poetyckich. Jej zainteresowania sięgają po taniec, masaż hawajski lomi lomi i fotografię artystyczną. Właścicielka najbardziej zielonych oczu na świecie.

V

#SolidarnizUkrainą

Aneta Kamińska

***

niedzielny poranek w krakowie

zacząć od komunikatu

kontrowersyjne treści

to zdjęcie może przedstawiać

przemoc lub drastyczne sceny

jeśli może

to na pewno przedstawia

zwłaszcza że pokazuje charków

po kolejnym rosyjskim ostrzale

135. dnia inwazji na ukrainę

kobieta częściowo bez ubrania

ale w bieliźnie

jeśli to ostrzał

to może przynajmniej

nie została przed śmiercią

zgwałcona

będę o tym myśleć

całą niedzielę

cały tydzień

całą wojnę

całe życie

Kraków, 9 lipca 2022

***

putin przemówił

i grozi zachodowi

niech spróbują

my tak naprawdę

na poważnie

jeszcze niczego nie zaczynaliśmy

mówi

do matek

(ojców w rosji zwykle jakoś nie ma)

35. tysięcy

rosyjskich żołnierzy

niepoważnie

poległych na froncie

(do ukraińskich nie mówi

bo ukraińskich

przecież nie ma)

Kraków, 9 lipca 2022

***

z wieczoru poezji ukraińskiej

wracamy we cztery

ołesia hałyna agnieszka i ja

ty idziesz na południe

ty na północ

ty na zachód

a ja na wschód

agnieszka na rynku

przydziela nam kierunki

to jak legenda

o czterech siostrach

myślę sobie

i chcę już gdzieś

umiejscowić gniazdo z orlicą

ale agnieszka mówi

pójdę z tobą

bo nie chcę iść sama

na wschód

ja mogłabym sama na wschód

myślę

ale pytam

który kierunek jest dla mnie

twój to taki

północny wschód

to rosja

pytam bo wcześniej

chciały mnie wysłać

z misją do rosji

nie

raczej litwa łotwa

dobrze to zacznijmy

na razie od litwy

i ruszamy

w kierunku

dworca

Kraków, 9 lipca 2022

***

kiedyś trzeba będzie to wszystko

przetłumaczyć na rosyjski

chociaż oczywiście byłoby lepiej

gdyby to oni wykonali tę pracę

i sami sobie przetłumaczyli

mówię

i wiem

że nikt mi nie zaprzecza

tylko przez grzeczność

trzeba im to wszystko pokazać

mają wiedzieć co zrobili

nie mogą udawać

do końca świata

moje wiersze na przykład

mają być kiedyś

przetłumaczone na rosyjski

mają je czytać codziennie

mają je znać na pamięć

mają żałować za grzechy

no

przynajmniej ci którzy

coś czytają

no

przynajmniej ci którzy

coś rozumieją

no

przynajmniej ci

którzy

Kraków, 9 lipca 2022

***

oddziały sił specjalnych

pisze radek

wywiesiły ukraińską flagę na wyspie węży

którą wcześniej wojsko rosyjskie

opuściło w „geście dobrej woli”

(jaki piękny gest ze strony federacji

pod przewodem władimira władimirowicza chujłowicza)

słudzy sarumana i saurona

ostrzelali więc natychmiast wyspę

bombami fosforowymi

flaga kosztuje jakieś pięć euro

wystrzelenie rakiety

żeby ją zniszczyć

policzcie sobie już sami

Kraków, 9 lipca 2022

***

po serii gwałtów

bolt wprowadza usługę tylko dla kobiet

każda użytkowniczka aplikacji przez całą dobę

może zamówić przejazd z kierowczynią

kierowczynie będą mogły odrzucić przejazd

jeśli się okaże że został zamówiony przez mężczyznę

czytam i doceniam również

modelowo użyte feminatywy

i owszem

to też jest wiersz o wojnie

bo stanowczo odradzam

moim poetkom ukraińskim

(studentkom zresztą też)

zamawianie bolta i ubera

nie mieszkam najbliżej na świecie

ale dojedziecie do mnie

bezpośrednim autobusem

i z dworca centralnego

i z lotniska

zachwalam

warszawski transport publiczny

żebym chociaż w polsce

była o nie trochę

spokojniejsza

Kraków, 9 lipca 2022

#środyzanetąkamińską

*

Aneta Kamińska, poetka i tłumaczka poezji ukraińskiej. Urodziła się w Szczebrzeszynie, pochodzi z Zamościa, mieszka w Warszawie. Skończyła filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim, pracuje jako metodyczka i lektorka języka polskiego dla cudzoziemców. Autorka tomików: "Wiersze zdyszane" (2000), "zapisz zmiany" (2004), "czary i mary (hipertekst" (2007), "autoportret z martwą naturą, ostatnie wiersze nazara honczara napisane przez anetę kamińską" (2018, nominacja do Nagrody Nike 2019) oraz "więzy krwi" (2018). Wydała wybory przekładów wierszy: Nazara Honczara "Gdybym" (2007; przekład wspólnie z Andrijem Porytką), Hałyny Tkaczuk "Ja ta inszikrasuni/ Ja i inne piękności" (2011), Chrystii Wenhryniuk "Dowhioczi/ Długie oczy" (2013), Borysa Humeniuka "Wiersze z wojny" (2016), Lubow Jakymczuk "Morele z Donbasu" (2018), Julii Stachiwskiej "Wszystkie możliwe rzeczy" (2019, nagroda „Literatury na Świecie” za przekład), Wasyla Hołoborodki "Tęcza na murze" (2020, nominacja do ukraińskiej Nagrody Drahomana za przekład) oraz prozę poetycką Olafa Clemensena "Lato ATO"(2020),a także trzy autorskie antologie: "Cząstki pomarańczy. Nowa poezja ukraińska" (2011), "30 wierszy zza granicy. Młoda poezja ukraińska" (2012) oraz "Wschód – Zachód. Wiersze z Ukrainy i dla Ukrainy" (2014). Współtłumaczka antologii: "Portret kobiecy w odwróconej perspektywie. 12 poetek z Czech, Słowenii i Ukrainy" (2013), "Komiks wierszem po ukraińsku" (2015) oraz "Listy z Ukrainy" (2016). Współtworzy "Wspólny Pokój" – seminarium poświęcone twórczości literackiej kobiet.Współpracuje stale z "Babińcem Literackim", gdzie zamieszcza przekłady wierszy poetek ukraińskich.

Zdjęcie na Festiwalu Miłosza zrobiła Agnieszka Wiktorowska-Chmielewska.

VI

#rocznicaśmiercipoetki

Julia Hartwig

Albo

Mówią że gdyby im było dane

przeżyć to wszystko po raz drugi

nie zmieniliby niczego

a przecież nie mają się za szczęśliwych

pogodzili się więc z życiem

i zdążyli pokochać siebie

albo też pojęli pod koniec

że nie jest lepsze życie

które nie zna trosk

I choć pociąga nas lekkość i niefrasobliwość

coś musi ważyć na wadze

na której położą nasze istnienie

*

Julia Hartwig - Międzyrzecka (1921 - 2017) – polska poetka i eseistka, tłumaczka literatury pięknej z języka francuskiego i angielskiego, od 1963 członkini Polskiego PEN Clubu, jedna z najwybitniejszych polskich poetek, którą nazywano "Miłoszem w spódnicy".

#juliahartwig

#poezja

#kobieta

VII

Maria Duszka

Jaś godny wiersza

mówi o sobie Jan

i już w pierwszych chwilach naszej znajomości

zaprasza mnie na swoje piąte urodziny

ma oczy niebieskie

a mówi

że kryształowe

opowiada

że dużo już przeszedł

- w nie wiem którym życiu

cierpiał biedę i głód

walczył w Chinach i w Rosji

- sam przeciw wielu

i bardzo chciałby wrócić

do Anglii

bo tam był

zakaz wojen

z a k a z w o j e n!!!

Pałac Książąt Radziwiłłów w Antoninie, 15.08.2021 r.

*

Maria Duszka mieszka w Sieradzu. Jest poetką, dziennikarką, animatorką kultury, absolwentką bibliotekoznawstwa na Uniwersytecie Łódzkim, stypendystką Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2012). W 2022 r. otrzymała Odznakę honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej”. Pomysłodawczyni i współorganizatorka czterech pierwszych edycji sieradzkich Nocy Poezji i Muzyki oraz OKP „Mój list do świata”. Jej utwory zostały przełożone na kilkanaście języków obcych. Wydała dziewięć tomików. Ostatni z nich to polsko-litewski wybór wierszy „Wolność chmur / Debesų laisvė" (w przekładzie Birutė Jonuškaitė).

Wiersze publikowała m.in. w: "Toposie", "Wyspie", „Odrze”,"Przekroju", "Modern Haiku" (USA), "Reibeisen" (Austria), „Kyiv” (Ukraina), „Krantai” i „Naujoji Romuva” (Litwa) oraz w antologiach wydanych w Stanach Zjednoczonych, Serbii i Niemczech. Prezentuje wiersze współczesnych poetów z kraju i zagranicy w audycji „Pod wielkim dachem nieba” emitowanej w Radiu Islanders i Radiu Muzyczna Cyganeria: https://www.youtube.com/channel/UCdTUttCnrdVFi38hpT2rENQ

Była gościem festiwali literackich organizowanych w Niemczech i na Litwie. Uczestniczka rezydencji literackich „Goście Radziwiłłów ” (2021 i 2022 r.) ufundowanej przez Urząd Marszałkowski Województwa Wielkopolskiego. Należy do Związku Literatów Polskich.

Więcej na: www.maria.duszka.pl

Lisiecka, Osowiecka, Grzegorzewska, Szychowiak, Musakowska, Iwaniec, Dominik

 I

Daria Danuta Lisiecka

* * *

„Śpiewaj ogrody...” - to Rilke

ja mówię - opowiadaj

sypie się kwiat

mirabelki u wejścia

do wąwozu

zanika głos

w twoim sadzie

gdzie przycinasz

śliwy

***

pies obwąchuje

martwe pisklę

na trawie

cień ptasiego orszaku

w moim królestwie

rdzewieją już

bzy

***

niezłomna jest moja

glicynia z cudzego

ogrodu

okruchem fioletu

prosto w serce -

zakwita

* * *

na dnie

przezroczysty płatek

pół parku

w jaśminach

i żyje się

bardziej

***

w oku słońca nieruchomy

obraz

tylko pod morwą tańczą

motyle

wsiąka w ziemię atrament

owoców

kto pisze

od spodu?

(z cyklu „okruchy”)

*

Daria Danuta Lisiecka (ur. 1961) - poetka, instruktorka teatralna, animatorka kultury. Laureatka konkursów teatralnych i literackich, tłumaczona na angielski, hiszpański i portugalski. Współorganizuje od 1999 r. Ogólnopolskie Spotkania Poetów BIAŁA LOKOMOTYWA, autorski festiwal literacki, którego jest pomysłodawczynią, odbywający się od 2014 roku wyłącznie w Łazieńcu, wsi dzieciństwa i wczesnej młodości Edwarda Stachury. Tworzy projekty teatralno - wędrowne w ramach Teatru Moich Wierszy, wzbogacone wykonywaną na żywo warstwą muzyczną. Autorka książek poetyckichTeatr moich wierszy (1999) oraz mgnienia (2020). Opracowała, zredagowała i opatrzyła komentarzem publikację BIAŁA LOKOMOTYWA - festiwal literacki w Łazieńcu (2021).Współpracuje z ukazującym się w Toruniu pismem kulturalnym „Menażeria” oraz stroną „Babiniec Literacki”, pracuje nad tomem prozy poetyckiej „Obłoki nad bulwarem”.

II

Małgorzata Osowiecka

Dom w Kamloops

Syrop klonowy zalewa Kanadę,

a Dennis pyta rzekę, czy jak w ciebie wskoczę,

to mnie połkniesz.

Zobacz, Louis też był blisko rzeki,

gdy przynieśli kota o dziewięciu ogonach

każdy zakończony był gwoździem.

Patrz, Angela się lepi miodem i śliną

jak butelka piwa jej opiekuna.

Przechodniu, spójrz na małe bobry w Riverside Park

oni pisali tam almanach z wymiocin.

Weź sobie dokładkę pankejków z Tima Hortona

zatrzymaj to w sobie na głodny tydzień.

Śnij o polodowcowych jeziorach

pełnych małych smutnych rąk

połóż misia na grobie

zawieś sukienkę na krzyżu

rozpłacz się jak dziecko,

które już tego nie zrobi.

*

Małgorzata Osowiecka (1990) − psycholożka, wykładowczyni, sopocianka. Naukowo zajmuję się badaniem wpływu odbioru poezji na twórcze myślenie. Publikowałam w Odrze, Blizie, Helikopterze, Wizjach. W poezji koncentruję się głównie na prawach ludzi, przyrody oraz zwierząt.

#piątykonkursbabińca

#konkursowasobota

III

Wioletta Grzegorzewska

Wyjście do ludzi

Pani się za mało angażuje,

a powinna się pani za czymś wstawić,

zrobić coś dla świata, jak ten niemiecki artysta, który ulepił z gliny unijnych polityków,

gdy dyskutują o globalnym ociepleniu zanurzeni po uszy w wodzie.

To jest sztuka, droga pani, przez duże es.

Ja na ten przykład podpisuję petycje. Jest taka strona, gdzie można.

A pani? Wciąż siedzi na wyspie,

i co pani robi na tym zadupiu?

Tomiki to sobie można pisać całe życie, a pani powinna się czymś zająć, zapisać do związku literatów na obczyźnie,

z tego są spotkania i wyjście do ludzi.

*

Wioletta Grzegorzewska (1974) – polska poetka i prozaiczka. Autorka ośmiu tomów poetyckich i pięciu książek prozą. Laureatka kilku nagród literackich, m.in. "Konkursu Literackiego Polish Books w Londynie" (2007), "Złotej Sowy Polonii" w Wiedniu za działalność literacką (2015), Nagrody Miasta Częstochowy w dziedzinie kultury (2017). Nominowana do Nagrody Literackiej Gdynia, Nike i międzynarodowej Nagrody Bookera.

Fot. Maciej Hen, Londyn.

IV

Mirka Szychowiak

Jeszcze chwila

Nie będę już nigdy pisał o śmierci,

o twojej też. Nie proś, nie napiszę .

Kolejną noc siedzi przy łóżku i trzyma

wciąż jeszcze ciepłą i miękką rękę Ewy.

Umawialiśmy się inaczej, miałem umrzeć

pierwszy. Jeszcze nie teraz, przecież tyle spraw

rozgrzebanych, ogród zapuszczony, opuszczony

- czasu wystarcza tylko dla ciebie. Reszta leży.

Nie planowałam tego, jestem przecież młodsza,

bardziej zaradna, gdybyś umarł, pozbierałabym się

szybciej. Wiesz, że jestem twarda. Że byłam.

Czas umierać, ale jakoś się nie chce.

Ilu rzeczy się nie dało, gdzie nie zdążę już być,

z kim się nie spotkam? Coś zapisane, zaczęte,

umówione, ustalone, oczekiwane. Nikt niczego nie

skończy za mnie, to już będą moje byłe sprawy.

Płaczą cicho. Ona z bólu, on z żalu, nikomu już

niepotrzebni osobno, jeszcze chwilę razem.

*

Mirka Szychowiak, - finalistka X edycji Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Jacka Bierezina w 2004, wyróżniona w II edycji Ogólnopolskiego Konkursu Literackiego „Złoty Środek Poezji” w 2006 na najlepszy poetycki debiut książkowy za książkę Człap story, laureatka Grand Prix XV Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego "Malowanie Słowem" w 2010(nagrodą było wydanie tomiku Proszę nie płakać); nominowana do Nagrody Literackiej „Nike” w 2011 za książkę Jeszcze się tu pokręcę i do nagrody głównej XI Międzynarodowego Festiwalu Opowiadania 2015;we wrześniu 2015 roku ukazał się debiut prozatorski - zbiór opowiadań Gniazdozbiór oraz kolejny tom – Gustaw znikąd. W kolejnym roku ukazał się tomik – Jakie to życie jest krępujące. Rok 2018 – Trzeci migdał, a 2020 – Uwaga, obiekt monitorowany. Książka ta została nominowana do Nagrody Poetyckiej im. Wisławy Szymborskiej w 2021 roku i w tym samym czasie autorka została wyłoniona we wspólnym projekcie Fundacji Wisławy Szymborskiej oraz Wrocławskiego Domu Literatury „Poetka w pustym mieszkaniu”izostała rezydentką w mieszkaniu Wisławy Szymborskiej. Tomik Kup mi las, wydany w 2021 roku (Wyd. papierwdole) jest ósmą książką poetycką mieszkającej w Księżycach pod Wrocławiem Mirki Szychowiak. Jej wiersze przetłumaczone zostały w języku angielskim, włoskim, rosyjskim i ukraińskim.

V

Julija Musakowska

***

Strach,

który przebija piersi

jak rozżarzony drut,

odciska piętno

na obu policzkach,

nie określa cię.

Strach jest jak tyfus,

który ojciec przynosi

do domu z wojny

i przed śmiercią przekazuje

wszystkim swoim dzieciom.

Strach jest jak włoski

które odrastają,

kiedy ogoli się głowę

i już nigdy się nie kręcą.

Strach jest jak język,

którym

zmuszonocię

mówić,

nakarmiwszy

zapleśniałym chlebem

i surowym mięsem;

kawałkiem ziemi

nawożonej mąką kości.

Strach jest jak nieznajomy,

który napiera,

pryskając śliną.

Strach jest jak dziurawa lateksowa rękawiczka;

maska ochronna,

która spadła z twarzy w zatłoczonym miejscu.

Strach to bezpieczeństwo,

które schludnymi ustami

pożera wolność.

Nie pytaj, co strach może zrobić tobie –

pytaj, co ty możesz zrobić strachowi.

Żeby cię nie określał.

Z języka ukraińskiego przełożyła Aneta Kamińska

*

Julija Musakowska (1982) – ukraińska poetka i tłumaczka. Mieszka we Lwowie. Absolwentka stosunków międzynarodowych na Lwowskim Uniwersytecie im. Iwana Franki. Autorka książek poetyckich: Na wydych i na wdych (2010), Masky (2011), Poluwannia na tyszu (2014), Czołowiky, żinky i dity (2015) oraz Boh swobody (2021). Tłumaczka szwedzkiej poezji na język ukraiński, m.in. TomasaTranströmera oraz współczesnej poezji ukraińskiej na język angielski.Laureatka nagród poetyckich, m.in. Bohdana IhoraAntonycza (2009), Hranosłow (2010), DICTUM (2014) oraz wydawnictwa Smołoskyp (2014). Członkini ukraińskiego PEN Clubu. W Polsce jej wiersze weszły do antologii w przekładach Anety Kamińskiej: Wschód – Zachód. Wiersze z Ukrainy i dla Ukrainy (2014) i Listy z Ukrainy. Antologia poezji (2016), były też publikowane w wydaniach internetowych: ArtPapier, Babiniec Literacki, Post Scriptum oraz w „Gazecie Wyborczej” (tłum. Aneta Kamińska).

#środyzAnetąKamińską

VI

Renata Iwaniec

odchodzę dla zmysłów

kocham się pieprzyć i kochać będę

nie mów wierszem nie mówi się banalnie

i tak będę

urodziłam się z miłości dla niej urodziłam

oddycham głębiej

kocham powiedz białym lub rymem

w otwarte słowa zagrajmy

nazwij to szerokie pojęcie co rozkłada się

i leżąc czy stojąc kochaj jeszcze sercem

krzycz że nie możesz dojść beze mnie

*

Renata Iwaniec (1973) – poetka, ekonomistka, nauczycielka, autorka książki poetyckiej „czasem wieszam się z praniem” (2018,FDF). Wiersze publikowała w Śląskiej Strefie Gender, Gazecie Kulturalnej, Babińcu Literackim, Helikopterze, Internetowym wydaniu Odry, Wytrychu, Bezkresie oraz w antologiach. Wiersze autorki były czytane w Radiu Poznań i Radiu Koszalin.

Laureatka głównego konkursu XVIII i XIX Głogowskich Konfrontacji Literackich.

We wrześniu 2022 roku nakładem wydawnictwa FONT ukaże się drugi zbiór wierszy autorki pod tytułem „przekrój dwóch planet”.

Właścicielka autorskiej strony http://natare.eu/

VII

Katarzyna Dominik

Przez filtr

Była myśl nasączona złem,

jeden świt, dwa zmierzchy, trzy czwarte pełni.

Były granice zacierane mgłą,

mosty palone przedwcześnie,

wariaci topiący się w potoku słów i obłąkani.

Ci ostatni sądzili, że się opalą

w blasku księżyca.

Byłam też ja, tak przynajmniej mi się wydawało.

Zerwana z drzewa snu niedokończonego,

pod prawą ręką miałam przyziemność,

pod lewą stopą niebo i nawet nie drgnęłam,

kiedy zrobiono ze mnie mięso armatnie.

*

Katarzyna Dominik (1982) - propagatorka oraz ambasadorka DKMS Bazy Dawców Komórek Macierzystych Polska. Animatorka lokalnej kultury i krzewicielka regionalnej tradycji. Działaczka Stowarzyszenia Pacjentów Po Przeszczepie Szpiku Kostnego w Katowicach oraz Fundacji Lokujmy w Dobro.

Wiersze publikowała m. in. na stronie "Kuźni Literackiej", wyświetlone były również na murach ul. Brackiej 2 w Krakowie. Dotychczas zostały przetłumaczone na języki: angielski, niemiecki, włoski, rosyjski, węgierski i chorwacki.

W 2020 r. otrzymała nominację w kategorii Publication of the Year (International) przez międzynarodowe forum poetyckie do nagrody Spillwords Press.

Debiut: Dobczyckiej poezji czar – wiersze zebrane (2012). Kolejne książki poetyckie to: Kropla krwi – życia bezcenny dar (2013), Słowa zaklęte w poezji… (2014), Moje Eldorado (2016), Nie umykaj… (2016), Droga do Emaus (2017), Są słowa (2017), Elizjum (2018), Exodus – wewnętrzna emigracja (2019), Nowe Jeruzalem (2020), Język Babilonu (2020), Genezaret – niebo nad ziemią (2021).