Kathryn Daszkiewicz - Komar w bursztynie
Tylko dla koneserów
- powiedział jubiler.
Trzymany w szufladzie.
Nie do wystawienia
z agatowymi przyciskami do papieru
czy ametystowymi podpórkami.
Komary to coś dla ciebie.
Wypisałam czek,
zabrałam do domu tę czarną plamkę
w żółtym mauzoleum.
To nie jest tylko dekoracyjny
odcisk szkieletu w skale,
ale coś uwięzionego
gdy lepka żywica kapała
w dół pnia i łodygi.
Wyobrażam to sobie
na twoim regale, obok,
skandynawskich przypraw
w wystudiowanym braku zdjęć.
Przełożyła Kamila Kostrzewska - urodzona na Kujawach w 1991 r., socjolog.
*
Kathryn Daszkiewicz - ur. w 1961 r. w Wielkiej Brytanii, debiutowała w 2006 r zbiorem Dangerous Cloakroom, wcześniej publikowała w czasopismach i antologiach. Mieszka i pracuje w Lincolnshire.
II
Joanna Boćkowska-Cisek
Od tego trzeba było zacząć
od tego trzeba było zacząć
oderwać palce od stołu
otworzyć drzwi
dotknąć szorstkiej ulicy
w tym miejscu nie powstanie
trasa szybkiego ruchu
przekonałam się o tym
gdy o mało
nie spadłam
w dół Niagary
wypiętrzone fale
tylko się uśmiechały
na widok mrówki
która próbuje zostawić
odbicie wielkości słonia
na dłużej
niż na chwilę
*
Joanna Boćkowska-Cisek. Rocznik 1985. Studiowała na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Rzeszowskiego. Debiutowała w Oleśnicy w 2008r., gdzie otrzymała Nagrodę Konfraterni Kulturalnej w II Turnieju Jednego Wiersza „Poetycki Lombard”. Utwory publikowała w zbiorowych tomikach poetyckich: w pokonkursowym tomiku „Poetycki Lombard”, Oleśnica 2008, „Rzeszów w poezji” wydany przez Wojewódzką i Miejską Bibliotekę Publiczną w Rzeszowie w roku 2010,wielokrotnie w „Nasz Dom Rzeszów” oraz w „Kurierze Sokołowskim”. Brała udział w czternastu wystawach zborowych , zorganizowała trzy wystaw indywidualne.Wyróżniona w II Ogólnopolskim Konkursie Grafiki im. Ludwika Meidnera Oleśnica 2009. Mieszka w Górnie na Podkarpaciu.
III
Wisława Szymborska - Pierwsza fotografia Hitlera
A któż to jest ten dzidziuś w kaftaniku?
Toż to Adolfek, syn państwa Hitlerów!
Może wyrośnie na doktora praw?
Albo będzie tenorem w operze wiedeńskiej?
Czyja to rączka, czyja, oczko, uszko, nosek?
Czyj brzuszek pełen mleka, nie wiadomo jeszcze:
drukarza, konsyliarza, kupca, księdza?
A dokąd te śmieszne nóżki zawędrują, dokąd?
Do ogródka, do szkoły, do biura, na ślub
może z córką burmistrza?
Bobo, aniołek, kruszyna, promyczek,
kiedy rok temu przychodził na świat
nie brakło znaków na niebie i ziemi:
wiosenne słońce, w oknach pelargonie,
muzyka katarynki na podwórku,
pomyślna wróżba w różowej bibułce,
tuż przed porodem proroczy sen matki:
gołąbka we śnie widzieć-radosna nowina,
tegoż schwytać-przybędzie gość długo czekany.
Puk puk, kto tam, to stuka serduszko Adolfka.
Smoczek, pieluszka, śliniaczek, grzechotka,
chłopczyna, chwalić Boga i odpukać, zdrów,
podobny do rodziców, do kotka w koszyku,
do dzieci z wszystkich innych rodzinnych albumów.
No, nie będziemy chyba teraz płakać,
pan fotograf pod czarną płachtą zrobi pstryk.
Atelier Klinger, Grabenstrasse Braunau,
a Braunau to niewielkie, ale godne miasto.
solidne firmy, poczciwi sąsiedzi,
woń ciasta drożdżowego i szarego mydła.
Nie słychać wycia psów i kroków przeznaczenia.
Nauczyciel historii rozluźnia kołnierzyk
i ziewa nad zeszytami.
*
Wisława Szymborska - poetka, eseistka, laureatka literackiej nagrody Nobla. Jedna z najbardziej popularnych polskich poetek na świecie. Chociaż jej dorobek poetycki może wydawać się skromny (14 książek poetyckich, w tym dwie pośmiertnie), wszystkie publikacje znajdował uznanie zarówno wśród czytelników, jak i krytyków.
Od 2012 roku przyznawana jest Nagroda im. Wisławy Szymborskiej za najlepszy tom poetycki w Polsce.
Dziękujemy Fundacji Wisławy Szymborskiej za wyrażenie zgody na publikację tekstu.
Fot. Adolf Hitler jako dziecko
IV
Małgorzata Błońska - Erekcjato pożegnalne
Wyrzucę cię, wywalę na bruk.
Nie chcę cię wcale już dłużej znać.
Każdy dzień z tobą zwala z nóg,
tylko byłeś w stanie mi dać.
W tobie samo zło, diabelski swąd.
Toksyczna miłość zniewala mnie.
Boże dopomóż, każ mu iść stąd,
z nim tylko mogę skończyć na dnie.
Koniec i kropka, mam tego dość.
Nie chcę cię widzieć, idź sobie precz.
Wystarczy, basta, dajesz mi w kość,
zbyt cię kochałam - to inna rzecz.
I choć pamiętam cudny ten czas,
gdy moje usta muskały cię.
Było nam dobrze, i to nie raz,
dziś do widzenia, dziś mówię - nie.
Tak będzie lepiej, to we mnie tkwi.
Dlatego teraz wskazuję drzwi.
Mam naprawdę po dziurki w nosie,
daj mi już spokój...
papierosie.
*
Dzień bez Papierosa (ang. World No Tobacco Day) – zainicjowane przez Światową Organizację Zdrowia święto obchodzone 31 maja, mające na celu zwrócenie uwagi na szkodliwość palenia tytoniu.
Małgorzata Błońska - urodziła się pięćdziesiąt sześć lat temu w Polsce, od dwunastu lat mieszka w Irlandii.
Mówi, że: "Jest szczęśliwą mężatką, że pisała, ponieważ cierpiała. Nie pisze, bo jest szczęśliwa, the end."
Nie wiadomo, czy rzuciła palenie ;-)
V
Małgorzata Hillar - [Czy mogę]
Czy mogę
Mówisz
słowa nie wyrażą
Patrzę na ciebie
ze smutkiem
Ja znam słowa
które jak atropina
rozszerzają źrenice
i zmieniają kolor świata
Po nich
nie można już odejść
Czy mogę dać ci siebie
jeżeli nie umiesz powiedzieć
co czujesz
kiedy oddaję ci usta
*
Małgorzata Hillar, właśc. Janina Krystyna Helena Hillar (ur. 19 sierpnia 1926 w Piesienicy, zm. 30 maja 1995 w Warszawie) – polska poetka.
VI
Barbara Korun
*
Chciałam mówić czyściej,
nie było to jednak możliwe. Taka jestem:
skrzywiona. Nie ma we mnie
żadnej równości, same krzywizny.
Wciąż szeptałam do siebie:
to niemożliwe, że urodziłam się w tak złej chwili,
w tak złym miejscu, muszę przejrzeć na oczy,
popatrzeć z perspektywy, której jeszcze nie znam.
Własny szept towarzyszy mi niczym bańki mydlane.
(Antygona)
(fragm. utworu „Antygona, okruchy”)
Przełożyła Agnieszka Będkowska
*
Barbara Korun - (ur.1963) - słoweńska poetka, eseistka, redaktorka, dramaturżka, reżyserka i moderatorka spotkań literackich. Autorka trzech tomików poetyckich: „Ostrina miline” (1999), „Razpoke” (2004), „Pridem takoj” (2011) oraz zbioru prozy poetyckiej „Zapiski iż podmizja” (2003). Tłumaczona na ponad dwadzieścia pięć języków.
Agnieszka Będkowska (ur.1972) - slawistka, językoznawczyni, tłumaczka i poetka.
VI
Justyna Fruzińska ‒ jest
she is black
astronauta zapytany, czy widział Boga
jest czarna. czuję na ustach jej oddech,
bo kiedyś nie czułem. walczyłem o wiele, ścierałem się
ze światem, ale coś we mnie szukało smukłości, ciało
chciało opaść, wypuścić mnie i pokazać.
wszystko miało być nowe, od początku, który nie dąży do końca,
miałem nic nie budować, żeby nic nie stracić, nieśmiertelność
w jednej zamkniętej chwili. teraz wiem,
prawda była w każdym mokrym neuronie
i jest tutaj, w braku neuronów, który nie jest brakiem
i nie jest tutaj. szukałem Go w każdej
muzyce, w napięciach mięśni, literach alfabetu, a im bliżej,
tym głupiej. jest czarna.
*
Justyna Fruzińska, ur. 1984. Autorka tomu poezji "Jest czarna" (Biblioteka Arterii, 2012). Poetka, tłumaczka. Absolwentka Instytutu Studiów Żydowskich Paideia w Sztokholmie. Opublikowała książkę Emerson Goes to the Movies: Individualism in Walt Disney Company's Post-1989 Animated Films (2014) oraz liczne artykuły naukowe na temat amerykańskiej kultury popularnej, transcendentalizmu oraz poezji polskiej.
fot. Instytut Anglistyki Uniwersytetu Łódzkiego.
