Zielińska, Mickiewicz, Sternal, Pawlikowska-Jasnorzewska, Hładun, Szydzik, Kemble

 I

Ewa Zielińska

+++

dziewczęta w szpilkach

wystukują rytm

afrykańskich tamtamów

tak bardzo chciałyby

już pójść do łóżka

jest jeszcze jasno

więc malują sobie paznokcie

czerwonym lakierem

od dłoni aż po łokcie

*

Ewa Zielińska, rocznik 1970, mieszka w Poznaniu, poetka, tłumaczka. Studiowała bułgarystykę na UAM w Poznaniu. Swoje teksty publikowała m.in. w piśmie „Już Jest Jutro”, oraz na portalach internetowych. Uczestniczka antologii poetyckich „11. Antologia młodej poezji”, oraz „Macie swoich poetów”.

II

Anna Maria Mickiewicz

Szary płaszcz

W szarym płaszczu

Oparty o ławkę

Zbiera rozwiane myśli

Niegdyś przerażał Nietzsche

Odległą wielkością

Teraz to dionizyjska bajka

Na świecącym ekranie

Moc wypiera słabości

Zaciemniona mgłą sylwetka

Pozostawi wspomnienie

W płomieniu pamięci

Moc wyparta słabością

*

Wiersz „Szary płaszcz” uważam za jeden z najciekawszych moich utworów. Mówi o upływie czasu w kategoriach filozoficznych. Przedstawia świat naukowców, którzy u kresu swej kariery pozostają osamotnieni z ogromną wiedzą, którą zdobywali przez lata. Wiersz ma również charakter osobisty. Nawiązuje do mojej wieloletniej relacji przyjacielskiej z poetą, filozofem. Liczne z nim rozmowy stawały się często inspiracją mej twórczości. Niestety, nie ma go już wśród nas… Dlatego jest to wyjątkowy utwór mówiący o przemijaniu życia, przyjaźni i tęsknocie.

Wiersz był publikowany w języku angielskim na stronie internetowej wydawnictwa Poetry Space-Bristol, w ramach internetowego konkursu „Wiersz tygodnia”. Uzyskał najwięcej głosów.

*

Anna Maria Mickiewicz, poetka, eseistka współpracuje z redakcją londyńskiego Pamiętnika Literackiego, redaktor Contemporary Writers of Poland (USA). Od lat mieszka i tworzy poza Polską - początkowo w Kalifornii, obecnie w Londynie. Publikuje w języku polskim i angielskim. Członkini Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie Otrzymała tytuł Autorki Roku 2013. Odznaczona medalem Gloria Artis.

#konkursowasobota

#czwartykonkursbabińca

III

Anna Sternal – wystarczy

wystarczy zakochać się raz, by chcieć więcej

big bangów i marszów, i trąb

i listów pisanych po nocach z rumieńcem

odlotów i podróży w głąb

wystarczy zakochać się raz, by chcieć jeszcze

godzinę, pięć minut czy dzień

przywarci, schowani pod drzewem przed deszczem

lub w słońcu dwóch ciał jeden cień

wystarczy zakochać się raz, by chcieć bardziej

na zabój, po uszy i kres

a to, co oddzielne zastawić w lombardzie

a wspólnym się cieszyć, że jest

niech będzie tak

póki ogień to dajmy mu płonąć

niech będzie tak

póki głód na ciał słód i ciał słoność

niech miłość trwa

póki dreszcze i trzęsie się ziemia

zagaśmy żar

gdy nic z tego, co było, już nie ma

wystarczy zakochać się raz, by chcieć znowu

gdy w oczach pojawi się mat

to lepiej nie czekać na ważniejszy powód

bo zim żal i szkoda jest lat

niech będzie tak

póki ogień to dajmy mu płonąć

niech będzie tak

póki głód na ciał słód i ciał słoność

niech miłość trwa

póki dreszcze i trzęsie się ziemia

zagaśmy żar

gdy nic z tego, co było, już nie ma

*

Anna Sternal – z wykształcenia andragog, manager PR i ZZL, z wyboru freelancer copywriter, z porywów serca wierszokletka. Zakochana w miłości oraz tekstach mistrzyni Osieckiej. Mama syna i wieczna dziewczyna jego taty. Karmicielka kotów. Dystrybutorka nadziei. Tyle ma, ile da. A jak może pomóc, to musi.

Dzisiejszy wiersz ukazał się w wyniku licytacji - Licytacje dla Iwonki Serce dla Serca

Za ten wielki gest z całego babińcowego serca dziękujemy autorce.

IV

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Nieobecność

Twoja nieobecność jest jak tłumy ludzi -

Wszędzie jej pełno. W ogrodzie i mieście.

Wciąż mnie otacza. A gdy zasnę wreszcie,

Tysiącem oczu patrzących mnie budzi...

*

Maria Janina Teresa Pawlikowska-Jasnorzewska z domu Kossak, primo voto Bzowska, secundo voto Pawlikowska, tertio voto Jasnorzewska (ur. 24 listopada 1891 w Krakowie, zm. 9 lipca 1945 w Manchesterze) – polska poetka i dramatopisarka dwudziestolecia międzywojennego. Laureatka Złotego Wawrzynu Akademickiego Polskiej Akademii Literatury w 1935 roku. Luźno związana ze Skamandrem.

V

Daryna Hładun

bez [głowy]

1.

nic tak nie dokumentuje

naszej nieobecności

jak ubrania

hełm z czasów wojen punickich

[bez głowy]

suknia z lat 20. XX wieku, Polska,

z torebką śmiesznotką z tego okresu

kobiecy beret

[bez głowy]

jeszcze kilka sukni

[bez ciała]

i śmiesznotek

[bez kluczy w środku]

w następnej sali

dziecięca kołyska,

materiał: dąb,

połowa XVIII wieku

i fotel dla niańki

z tego okresu

[bez dziecka bez niańki]

ozdoby

zastygły pod szkłem

jak dowody rzeczowe

masowych egzekucji

[jak kopalne kości

tylko bez kości]

muzea

są lepsze niż cmentarze

większe niż cmentarze

dokładniej dokumentują nieobecność

stojąc przed starym

rzeźbionym lustrem

z początku XX wieku, Polska

oglądając siebie

w odbiciu starego

rzeźbionego lustra

z początku XX wieku, Polska

prawie dotykam szkła starego

wyszczerbionego szkła starego

rzeźbionego lustra

ozdobionego

kamieniami szlachetnymi

[wstawki z kolorowego szkła

zamiast kamieni szlachetnych]

wywracam na drugą stronę lustro

rozsypuję na podłogę muzeum

Polskę

początku XX wieku

2.

ratuję siebie

nie potrzebując ratunku

Przełożyła Aneta Kamińska

#środyzanetąkamińską

*

Daryna Hładun (1993) – ukraińska poetka, performerka, literaturoznawczyni i tłumaczka. Jako doktorantka Narodowej Akademii Nauk bada ukraiński performance poetycki. Autorka książek poetyckich: „rubaty derewo” (2017) oraz „Iz tini krasywych czerwonych chłopczykiw” (2020). Współautorka zinów poetyckich: „Dokumentacija tiła” (2018) i Łohohraficzna poezija” (2019). Współtłumaczka książek Walżyny Mort i Sylvii Federici na język ukraiński.

VI

Zofia Szydzik

pestka

zdecydowałam

okryć się snem

tylko w stanie uśpienia

mogę rozebrać codzienność

ze spłowiałych powłok

i lekko po barwach tęczy

w odmęt wieczoru dreptać

jak duch zgłodniały kolorów nie człowiek

by na nowo pomalować świat szeptem

a wszystko ożyje jakby z drugiej strony luster

znów pobiegnę beztroska

na spotkanie pierwsze w sukni w maki

będą łzawić oczy

zapłoną usta

w głowie zakwitną fiołki i wiersze

życie nabierze smaku dojrzałej wiśni

toczyć się będzie gładko

jakby prościej i prędzej

do przebudzenia

i znów na poduszce odnajdę tylko

pestkę do rozgryzienia

co trąci lekko smacznym migdałem

lecz wypełnia ją trująca amigdalina

oto marna zapłata

za dotychczasowe życie z którego

nikt nie wychodzi cało

*

Zofia Szydzik (1949) – poetka, z wykształcenia handlowiec. Autorka trzech tomów poezji: ”Akwarele jesienne” (2009), ”Stara furtka śpiewa” (2014) i ”Z muzealnej galerii - Ekfrazy poetyczne” (2019). Jej wiersze ukazały się w kilkunastu antologiach poetyckich, m.in. w trzech kolejnych Antologiach Poetów Polskich; regularnie publikuje w „Kwartalniku Poznańskim”, jej twórczość prezentowano również w audycjach radiowych.

VII

Fanny Kemble

Życzenie

Nie pozwólcie mi umrzeć całkowicie, kiedy

W zimnej ziemi złożycie z żalem ciało moje,

Niech pamięć o mnie przetrwa wśród was wszystkie biedy,

Jak zmrok, który opada na dzień ze spokojem.

Nie zapomnijcie o mnie, gdy cmentarny dzwonek

Ponurą kołysankę mi całą wydzwoni.

Nie zapomnijcie o mnie, jako o minionej,

Gdy na zawsze śmiertelna ciemność mnie osłoni.

Ale nie grawerujcie dla mnie niklowanych,

Czy posrebrzonych, tablic przepiękną kursywą,

Niech stamtąd słyszę imię me z ust ukochanych,

Które mnie zwykły witać, kiedy byłam żywą.

Przełożył Wiktor Jarosław Darasz

*

Frances Anne "Fanny" Kemble, ur. 27 listopada 1809 zm. 15 stycznia 1893 − brytyjska pisarka, poetka i aktorka, autorka sztuk teatralnych. Publikowała w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii.

Wiktor Jarosław Darasz (1975) - polski tłumacz literatury pięknej, zwłaszcza poezji. Z wykształcenia jest bohemistą. Ukończył studia w zakresie filologii słowiańskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Studiował też na Uniwersytecie Karola w Pradze. Tytuł magistra uzyskał w 1999 na podstawie pracy o twórczości czeskiego poety Jiříego Ortena. Opublikował kilkanaście prac teoretycznoliterackich z dziedziny wersologii i eufonologii. Przekładem literackim zajmuje się od dwudziestu lat. Tłumaczy głównie z czeskiego i angielskiego. Przełożył około pięciuset wierszy i epigramatów.

Dudzińska, Miłobędzka, Szymborska, Pawlak, Petrosaniak, Ezman, Borchers

 I

Łucja Dudzińska

Zieloność krwi. Wyobraź sobie

Gdzieś pada śnieg, wysychają rzeki, giną ludzie. Gdzieś

gwałcą, molestują dzieci. Tu i tam umierają na raka i samotność.

A ja adoptuję nieprzespane noce, z mrowiem gwiazd ukrytych

pod kołdrą. Mozolnie tatuuję na brzuchu niezapisane blizny

po cesarskim cięciu. Trzeba uciszyć płacz dziecka i słowa.

Za chwilę ukołyszemy strach. Obudzą się martwe piersi.

Staniemy się podobni do innych zakochanych. Jest coś

czego się nie tłumaczy i nie wytłumaczy z siebie. Pobłądzimy

w spokoju do pokoju. Zbadamy puls. Poczekamy na wyniki

gorącej krwi, na nową bajkę (dla dzieci) na dobranoc.

Później zamienimy się w drzewa (z pulsującym sokiem

pod korą), w oczekiwaniu na kolejne pory roku. Ty będziesz

dębem, ja zostanę brzozą – przeciwieństwa się przyciągają.

*

Łucja Dudzińska – poetka, wydawca, redaktorka dwóch serii wydawniczych, animatorka kultury – inicjatorka wielu spotkań, prezentacji, wystaw, warsztatów, akcji literackich, dwóch konkursów poetyckich. Autorka dziewięciu tomów poetyckich (w tym trzech dwujęzycznych). Członkini Zarządu Głównego i Komisji Kwalifikacyjnej Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Inicjatorka, kuratorka ogólnopolskiej Grupy Literycznej Na Krechę (2011). Fundatorka i prezes FONT. Stypendystka Marszałka Województwa Wielkopolskiego w dziedzinie kultury. Laureatka nagrody „Fotokreator” za twórczość i animowanie fotografii w woj. wielkopolskim.

Uhonorowana przez Kazimierza Rafalika w roku 2017 statuetką „Dobry człowiek” (profesjonalizm & bezinteresowność). Za debiut „z mandragory” otrzymała Nagrodę R. Milczewskiego-Bruno i dwie nominacje. Poemat „Tupanie. ze sobą po drodze” wyróżniono na MLP jako książkę roku 2016, a tom „wykrzesać ogień. taki Stan” wyróżniono jako tom roku 2018. Ostatnio wydała tom „Prze-Myślenie...” w wersji polsko-angielskiej. Opublikowana i tłumaczona również na języki: grecki, niemiecki, ukraiński, rosyjski, serbski, szwedzki, bułgarski, francuski. Publikowała w antologiach, pismach np.: „Twórczość”, „Tekstualia”, „Migotania”„ Topos”, „Fraza”, „Okolica Poetów”, „Arkadia”, „Wakat”, „Bliza”, „Cegła”, „biBLioteka”, „Notatnik Satyryczny”.

II

Krystyna Miłobędzka

*

słońce idzie po niebie.

i zaszło.

słowom robi się zimno, ciemno

i nijako.

słowom robi się zimno, ciemno

i do domu daleko.

czy mi idzie o słońce?

czy szło ci, dziecino, o słońce?

czy o blask słowa słońce?

o co ci idzie, dziecino?

o blask słowa słońce?

o słońce?

o które?

*

Krystyna Miłobędzka (ur. 8 czerwca 1932 r. w Margoninie) – poetka i autorka sztuk teatralnych z tytułem doktora nauk humanistycznych. Debiutowała w roku 1960 cyklem "Anaglify", publikowanym w "Twórczości". Za swoją twórczość była wielokrotnie nagradzana, m.in. nominowana do Literackiej Nagrody Nike w 2005 r. za tom poetycki "Po krzyku".

III

Wisława Szymborska

Monolog dla Kasandry

To ja, Ka­san­dra.

A to jest moje mia­sto pod po­pio­łem.

A to jest moja la­ska i wstąż­ki pro­roc­kie.

A to jest moja gło­wa peł­na wąt­pli­wo­ści.

To praw­da, try­um­fu­ję.

Moja ra­cja aż łuną ude­rzy­ła w nie­bo.

Tyl­ko pro­ro­cy, któ­rym się nie wie­rzy,

mają ta­kie wi­do­ki.

Tyl­ko ci, któ­rzy źle za­bra­li się do rze­czy,

i wszyst­ko mo­gło speł­nić się tak szyb­ko,

jak­by nie było ich wca­le.

Wy­raź­nie te­raz przy­po­mi­nam so­bie,

jak lu­dzie, wi­dząc mnie, mil­kli wpół sło­wa.

Rwał się śmiech.

Roz­pa­la­ły się ręce.

Dzie­ci bie­gły do mat­ki.

Na­wet nie zna­łam ich nie­trwa­łych imion.

A ta pio­sen­ka o zie­lo­nym list­ku -

nikt jej nie koń­czył przy mnie.

Ko­cha­łam ich.

Ale ko­cha­łam z wy­so­ka.

Spo­nad ży­cia.

Z przy­szło­ści. Gdzie za­wsze jest pu­sto

i skąd cóż ła­twiej­sze­go jak zo­ba­czyć śmierć.

Żału­ję, że mój głos był twar­dy.

Spójrz­cie na sie­bie z gwiazd - wo­ła­łam -

spójrz­cie na sie­bie z gwiazd.

Sły­sze­li i spusz­cza­li oczy.

Żyli w ży­ciu.

Pod­szy­ci wiel­kim wia­trem.

Prze­są­dze­ni.

Od uro­dze­nia w po­że­gnal­nych cia­łach.

Ale była w nich ja­kaś wil­got­na na­dzie­ja,

wła­sną mi­go­tli­wo­ścią sy­cą­cy się pło­myk.

Oni wie­dzie­li, co to ta­kie­go jest chwi­la,

och bo­daj jed­na ja­ka­kol­wiek

za­nim -

Wy­szło na moje.

Tyl­ko że z tego nie wy­ni­ka nic.

A to jest moja szmat­ka ogniem osma­lo­na.

A to są moje pro­roc­kie ru­pie­cie.

A to jest moja wy­krzy­wio­na twarz.

Twarz, któ­ra nie wie­dzia­ła, że mo­gła być pięk­na

*

Wisława Szymborska, właśc. Maria Wisława Anna Szymborska-Włodek (ur. 2 lipca 1923 w Kórniku - zm. 1 lutego 2012 w Krakowie) – polska poetka, eseistka, krytyczka, tłumaczka, felietonistka; laureatka Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, założycielka Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, członkini Polskiej Akademii Umiejętności, dama Orderu Orła Białego. Uwielbiała Andrzeja Gołotę, limeryki, dziwne nazwy miejscowości, Woody'ego Allena, "oczy jasne/ponieważ mam ciemne", robiła też ciekawe, zabawne kolaże, pisała lepieje, moskaliki i limeryki.

#urodzinyWisławySzymborskiej

IV

Wioletta Pawlak

kolonie

zaraz po śmierci mamy

zaliczyłam pierwszy pobyt w szpitalu

kolejny zbiegł się w czasie z pogrzebem ojca

)w obu przypadkach czułam się jak na wakacjach(

zupełnie nie rozumiem zdziwienia mojego psychiatry

oddział dzienny to dla mnie rodzaj półkolonii

*

Wioletta Pawlak (Ciesielska), urodzona w 1980r. w Łodzi. Publikowała m.in. w „Breg Art.", „Cegle”, „Wakacie", „Odrze”, „Wytrychu”, „Stronie Czynnej”, „Helikopterze”, „Obszarach Przepisanych”, „Inter-”, „Tlenie Literackim”, „Drobiazgach” i „Śląskiej Strefie Gender”. Współautorka antologii kwartalnika „Inter–" (2013-2018) pt. Globalne wnioski oraz antologii Biura Literackiego pt. Wiersze i opowiadania doraźne 2020.

Jej debiutancka książka poetycka krańcówka Litzmannstadt jest pokłosiem XI Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Janusza Różewicza.

Redaktorka Babińca Literackiego.

V

Hałyna Petrosaniak

***

To tak

jakby wyruszyć

na noc

nieznajomą drogą

w samotną wędrówkę

do obcego pięknego lasu

który

jest nieopodal

nie myśleć

że zaraz się ściemni

że las się okaże

znacznie dalej

niż się wydawało

że czeka w nim na ciebie

jedno gniazdo

iść sobie

beztrosko rozkoszując się

drzewami o zmierzchu

dalekim światłem doliny

i bez trudu

unikać pułapek

zastawionych

na ostrożniejsze

i chytrzejsze

zwierzęta

Przełożyła Aneta Kamińska

#środyzanetąkamińską

*

Hałyna Petrosaniak(1969) – ukraińska poetka. Urodziła się w ukraińskich Karpatach, a od 2016 roku mieszka w Szwajcarii. Absolwentka Wydziału Filologii Iwano-Frankiwskiego Instytutu Pedagogicznego. Autorka książek poetyckich: „Park na schyli” (1996), „Switło Okrasin” (2000), „Spokusahoworyty” (2008), „Polit na powitrianij kuli” (2015), „Ekzofonija” (2019) oraz zbioru opowiadań „Ne zaważaj meniriatywatyswit” (2019). Laureatka nagrody literackiej im. Iwana Franki oraz niemieckiej nagrody Huberta Burdy dla poetów ze Wschodniej Europy. Tłumaczka z języka niemieckiego.

VI

Barbara Ezman

Na kobietę

Jestem

samoswoja.

Nie narodu, kościoła,

ani nawet, kochanie, twoja.

*

Na rachunek sumienia

Oby, ostatni oddech wydając,

nie marudziło ciało:

,,W życiu życia

było o wiele za mało.”

*

Na bliskość

Pomiędzy słowami

ciepły serca aksamit.

*

Na smakosza hedonistę

W życie doczesne jedynie wierzy,

więc co dzień biesiaduje

przy ostatniej wieczerzy.

*

Na pociąg

Czasami stanie.

O… Panie…

*

Na romanse

Nie liczy się ilość,

lecz jakość.

O… psiakość!

*

Na lekki rausz

W ciała lekkości

czuć istnienia

mdłości.

*

Na zrozpaczoną

Tylko upał ją rozbiera…

O…cholera!

*

Na współczesną romantyczność

Foch

zamiast

wzdychania.

Niefortunna zamiana.

*

Na rzeczywistość

(w stylu Kafki i innych takich tam… optymistów)

Egzystencja ciężka.

Życie

to wyrok.

I sromotna klęska.

*

Na przemijanie

W ogrodzie babci

kwitły malwy i piwonie.

Ten świat

nie wróci do mnie.

*

Barbara Ezman – autorka fraszek i prozy poetyckiej, wierszy; prowadzi stronę „Fraszkownia czyli Fraszki Baszki” (FB), gdzie publikuje swoje wybrane teksty; pisze od ponad 10 lat, a ostatnio zdecydowała się ujawnić ze swoją twórczością i nią podzielić; pasjonatka snów, morza, chwil i trybu ,,slow”.

VII

Elisabeth Borchers

Chagall

Historia kochanków

jest rybą

historia kochanków

jest bykiem

ci którzy się kochają

leżą

niczym ogień pod miastem

anioł opiewa błękitnie ich noc

gołąb przycupnął cichutko

wiatr karmi oko zwierzęcia

nocy granatowymi kwiatami

pomiędzy skrzele i róg

wiatr gna przeznaczenie

lecz ci którzy się kochają

nie zważają na to

i leżą purpurowym

ogniem pod miastem

Przeł. Sława Lisiecka

*

Elisabeth Borchers (1926 - 2013) — niemiecka pisarka, poetka i tłumaczka, również autorka książek dla dzieci. Laureatka wielu niemieckich nagród literackich.