Jane Hirshfield - Wskazania

Rzecz zbyt doskonała by ją zapamiętać:
kamień piękny tylko wtedy gdy mokry.
<img src="http://babin
*

Oślepieni przez światło lub czarną tkaninę—
tyle sposobów
by nie widzieć jak inni cierpią.

*

Zbyt wielka tęsknota:
rozdziela nas
jak zapach od chleba,
jak rdzę od żelaza.

*

Z bardzo daleka lub z bardzo bliska—
najostrzejsze górskie granie zdają się łagodne.

*

Tak jakbyśmy wsuwali ramiona w rękawy wełnianego płaszcza,
przysłuchujemy się szeptom umarłych.

*

Każdy punkt na okręgu jest jego początkiem:
pożądanie rezygnujące ze spełnienia by dalej pożądać.

*

W pokoju, w którym nic
się nie wydarzyło,
słodki aromat tytoniu.

*
Staruszkowie, zakładając ręce za pazuchę, wspominają swoich rodziców.

*

Pomyśl co się da pomyśleć, lub zdaj się na samotność.

Przekład Janusz Solarz

***

Jane Hirsfield (urodzona 24 lutego 1953), amerykańska poetka, eseistka, tłumaczka. Autorka dziesięciu książek poetyckich, które otrzymały liczne nagrody. Wiersze Hirshfield odzwierciedlają jej wieloletnie zainteresowanie biologią, fizyką i innymi dziedzinami nauki.

Hanna Dikta - List do córki botanika

Nie wypuszczę stu czterech gołębi, nie zwiążę korzeni żeń-szenia,
nie usiądę na twoich spoconych pośladkach ani nie podwinę sukienki,
żebyś palcem z perłowym pierścionkiem zrobiła ze mnie kobietę.

Zostawię to mężczyźnie: zaniesie mnie na ciepłe prześcieradło,
spłodzi syna, zasadzi las. Przez kolejnych trzydzieści lat będziemy zgodnie
odwiedzać świątynię, zbierać ryż, drobnymi krokami wydeptywać ścieżkę.

Dlatego nie zdejmuj koszuli, nie przywołuj mnie pluskiem wody,
spadającej do miednicy przy wieczornym myciu. W ogrodzie twojego ojca
powinnam tylko rozdzielać truciznę, przystawiać tyczki

*

Hanna Dikta – poetka i prozaiczka, laureatka kilkudziesięciu konkursów literackich. Autorka tomiku poetyckiego Stop-klatka (Zeszyty Poetyckie, Gniezno, 2012 r.) i powieści We troje (Wydawnictwo Zysk i S-ka, Poznań, 2016 r.). Od urodzenia mieszka w Piekarach Śląskich, gdzie pracuje jako nauczycielka języka polskiego i historii.

Edith Södergran - KRAJ, KTÓREGO NIE MA

Tęsknię za krajem, którego nie ma,
gdyż wszystko co jest, nie mam sił pożądać.
Księżyc opowiada mi w srebrnych nekrologach
o kraju, którego nie ma.
Kraju, w którym wszystkie nasze życzenia będą cudownie
spełnione,
kraju, w którym spadną wszystkie kajdany,
kraju, w którym schłodzimy okaleczone czoła
w księżycowej rosie.
Moje życie było namiętnym złudzeniem,
ale jedno znalazłam i naprawdę wygrałam —
drogę do kraju, którego nie ma.

W kraju, którego nie ma
idzie mój ukochany w lśniącej koronie.
Kim jest mój ukochany? Jest ciemna noc
i gwiazdy migoczą w odpowiedzi.
Kim jest mój ukochany? Jak ma na imię?
Niebiosa wznoszą się wyżej i wyżej,
a młodzieniec tonie w niekończącej się mgle,
nie znając odpowiedzi.
Ale młodzieniec jest niczym innym, jak pewnością.
I wyciąga swoje ramiona wyżej niż wszystkie nieba.
I nadchodzi odpowiedź: Jestem tym, który cię kocha
i zawsze będzie kochać.

Przekład Ryszard Mierzejewski

*

Edith Södergran (1892–1923) – fińska poetka szwedzkojęzyczna. Była bardzo zdolną uczennicą, która opanowała biegle 6 języków: oprócz fińskiego także szwedzki, rosyjski, angielski, niemiecki i francuski.Wiersze pisała po szwedzku. Zmarła na gruźlicę, na którą chorowała od szesnastego roku życia. Była jedną z najwybitniejszych poetek skandynawskich XX wieku, która wprowadziła do literatury skandynawskiej poetykę modernizmu, a także elementy dwudziestowiecznej awangardy literackiej: francuskiego symbolizmu, niemieckiego ekspresjonizmu i rosyjskiego futuryzmu.

Ryszard Mierzejewski - poeta, tłumacz, krytyk literacki i wydawca.

Oliwia Betcher - Odbicia

I.
opowiadam o dniach w których dziecko w lustrze jest jeszcze mądrzejsze
lepsze i pewnie zna ciągi cyfr niezbędnych by zadzwonić do taty – traktuje
wszystkich wedle oczekiwań i nie musi oglądać w samotności ulicy
sezamkowej – patrzy z zainteresowaniem i ma opanowaną
raptowną reakcję na wszelkie światło i ruch w czasie

gdy ja wciąż nie potrafię zabić nawet muchy
wałęsającej się po podłodze czekając na powrót do formy
skrzydełek zmoczonych wodą z robitego wazonika

II.
opowiadam o dniach które ledwo pamiętam ale przecież nikt
nie rodzi się ofiarą bez powodu spróbuj zmienić jeden element i układanka
pokaże nowy obrazek kaskada spadnie pod innym kątem więc wystarczyłoby

pewnie nie ratować wszystkich bezdomnych psich pokrak żab
zaskrońców i nieudaczników udawać że znosi się spokój osiedla
a może po prostu wyjście na ulicę na minutę

przed przejazdem słynnej ciężarówki nie jest takie konieczne wystarczyło
zapisać się do innego przedszkola nie jechać na obóz w 2007 nie przeszkadzać
czasem znaczy pomagać wystarczyło raz wrócić do domu prostą drogą
albo w ogóle nie wrócić zamiast żyć jakoś zacząć żyć naprawdę

III.
przerosło mnie posłuszeństwo dziecko nauczyło się nie wychodzić przed szereg
choć gdyby raz w nim stanęło nikt na pewno nie zbiłby wazonika umiałabym
panować nad głosem paniować w rozmowie może miałabym mniej
esoesów w esemesach i mógłbyś mnie nawet kochać jestem dobra

w gdybaniu gderaniu głodowaniu w końcu jestem
polką malkontentką jestem tym co chcesz widzieć chociaż dziewczynka
z pokoju na strychu to nie jest najgorsza alternatywa ze wszystkich
moich historii a lusterko odbija tylko kolejne lusterko

*


Oliwia Betcher - recenzentka literacka, redaktor działów "Krytyka" i "Przekład" w piśmie Inter-Literatura-Krytyka-Kultura. Współredaktorka Babińca Literackiego. Autorka tomiku "Poza" (2015). Z zamiłowania i zawodu nauczycielka angielskiego.

Emma Neale - kawałek po kawałku

kawałek po kawałku
z ich rozmów opadają łuski
jak kolorowe złotka
z zakazanych słodyczy

*


Emma Neale - poetka i prozaiczka z Nowej Zelandii. Uczy kreatywnego pisania. Matka dwóch synów.

Karina Stempel - Z nieodbytej podróży do Chile

Z nieodbytej podróży do Chile
pamiętam wszystko. Niespakowane
walizki, niekupione bilety,
każdy nieprzebyty kilometr.

Pustynie, których nie widziałam,
smaki Południa, które ominęły
mój język. Niepoznanych
ludzi, ciało, które nie zdążyło

poczuć niczego. I ciszę. Dlatego
kiedy pochylam się nad tobą, mów do mnie
po imieniu. Chcę wiedzieć, że to
dzieje się naprawdę.

*

Karina Stempel - laureatka 4. Ogólnopolskiego Konkursu Dużego Formatu (2016), którego owocem jest jej druga książka poetycka pt. Noc w Nome, oraz X Ogólnopolskiego Konkursu im. Kazimierza Ratonia (2015). Debiutowała Rokiem Drewnianego Konia (Wrocław 2015). Publikowała w czasopismach papierowych i wirtualnych (m.in. w „Helikopterze”, „Frazie”, „Kwartalniku Powiatu Olkuskiego” i „sZAFie”). Wiersze z Roku Drewnianego Konia ukazały się także w Przewodniku po zaminowanym terenie (Wrocław 2016).

Gertrude Stein - Z Czterech Świętych w trzech aktach

Gołębie w trawie prawie
Gołębie w trawie prawie
Krótka dłuższa trawa krótka dłuższa dłuższa krótsza żółta trawa
Gołębie duże gołębie w krótszej dłuższej żółtej trawie prawie gołębie w trawie.

Gdyby nie były gołębiami czym by były. Zobaczył że jest
Trzeci zapytał co to leci a to była sroka sroka w obłokach. Je-
żeli sroka w obłokach wysoka jeżeli gołąb w trawie prawie to
może w trawie iść gołąb w trawie i sroka w obłokach w obło
kach i skokach w skokach prawie w trawie gołąb prawie w tra-
wie gołąb w trawie prawie. Może dlaczego nie dlaczego nie mo-
że dlaczego nie może dlaczego nie dlaczego nie dlaczego nie.

Niech Lutka Lila Lutka Lutka niech Lutka Lila Lila Lila
Lila niech Lila Lutka Lutka niech Lila. Niech Lutka Lila.

(przekład: Julia Hartwig)

*



Gertrude Stein (ur. 3 lutego 1874 w Allegheny, zm. 27 lipca 1946 w Paryżu) – amerykańska powieściopisarka żydowskiego pochodzenia, poetka i feministka. Miała wpływ na rozwój modernistycznej sztuki i literatury. Większość życia spędziła we Francji. Wyjątkowy styl Stein odznacza się użyciem słów bardziej dla ich skojarzeń i dźwięku, niż dla dosłownego znaczenia, skomplikowanym systemem powtórzeń i przekształceń jednego tematu wyrazowego, odejściem od klasycznego przestankowania i normalnej składni, ukazywaniem wrażeń i stanów umysłu bardziej, niż snuciem wątków.

Julia Hartwig (ur. 14 sierpnia 1921 w Lublinie) – polska poetka, eseistka i tłumaczka literatury pięknej.

Justyna Radczyńska ***

Próba upokorzenia cywilizacji pozaziemskiej nie powiodła się,
choć nasi przywódcy koncertowo pokazali swoją wyższość.
ET bez honoru poszedł home, nawet się nie obejrzał.
Tymczasem przekaz dnia nagradzał sowicie,
grzmiąc, iż Obcy próbowali zdezorganizować
prace instytucji państwa, ale skutecznie
odsunięto ET od koryta.
Co prawda jemu jakoś nie było żal i może przez to
suwerenne głupki przed telewizorami
poczuły się raczej patowo.
Gwiazdy świeciły niewzruszenie, kosmos nadal szumiał.
Pocieszająca była tylko myśl, że są jeszcze siły na tej Ziemi,
gotowe pokazać kosmitom nasze wartości.

*

Justyna Radczyńska ur. 1965, wydała książki poetyckie: „Podmiana Joli Grosz”, „Nawet” i „Kometa zawraca”, w przygotowaniu „Wysoki parter”; mieszka w Warszawie, czeka na dobrą zmianę.

Heidi Williamson - [Wszechświat]

Wszechświat
ucieka
sam ze sobą
jak dziecko na czerwonym rowerku
pierwszego dnia Świąt

*

Heidi Williamson - nagradzana i wyróżniania pisarka, mentor, copywriter, trenerka umiejętności pisarskich. Wydała dwa tomy wierszy. Mieszka w Wielkiej Brytanii. Tłumaczona na wiele języków europejskich.

Emily Jane Brontë - Zimne, czyste i błękitne...

Zimne, czyste i błękitne niebo o poranku
Naciąga wysoko swój łuk;
Zimne, czyste i błękitne wody jeziora Werna
Odbijają zimowe niebo;
Księżyc zaszedł, ale Wenus świeci,
Cicha, srebrzysta gwiazda.

Przekład Ryszard Mierzejewski

[Prezentowany wiersz pochodzi z przygotowywanego do druku dwujęzycznego, polsko-angielskiego, tomu: Emily Jane Brontë „Wiersze wybrane/Selected Poems”, który ukaże się w ramach serii wydawniczej „Biblioteka Przekładów Poetyckich pod redakcją Ryszarda Mierzejewskiego”.]

*


Emily Jane Brontë (1818–1848) – angielska poetka i pisarka. Pochodziła ze średniozamożnej, wielodzietnej rodziny pastora. W 1846 r. trzy siostry Brontë: Anne, Charlotte i Emily wydały wspólny tomik poezji pt. „Poems by Currer, Ellis and Acton Bell”, w którym wystąpiły pod męskimi pseudonimami, Emily jako Ellis Bell. Emily, podobnie jak jej trzy siostry, zmarła na gruźlicę w 1848 r., w wieku zaledwie 30 lat.

W 1847 r. Emily wydała swoją jedyną powieść „Wuthering Heights” (wyd. polskie: „Szatańska miłość”, 1929 i późniejsze pt. „Wichrowe wzgórza”). Powieść ta weszła na trwałe do kanonu arcydzieł literatury światowej i doczekała się kilku filmowych adaptacji.
W Polsce, poza kilkoma wierszami przełożonymi przez Ludwikę Marjańską, twórczość poetycka autorki „Wichrowych wzgórz” nie jest znana. Jednak w wiktoriańskiej Anglii nie zyskała sobie należnego jej miejsca, krytykowana jako kontrowersyjna i brutalna.

Ryszard Mierzejewski (ur. 1954) – absolwent kulturoznawstwa na Uniwersytecie Wrocławskim, doktor nauk humanistycznych, instruktor sportu i edukator zarządzania oświatą. Debiutował tomem poezji „Zraniony różą” (2013). Potem wydał zbiory wierszy: „Mój świat” (2014), „Kiedy mówimy kocham” (2015) i „W czterech porach roku" (2015), "Okaleczony świat" (2016). Tłumaczy poezję z angielskiego, francuskiego, szwedzkiego i rosyjskiego. Jest redaktorem i wydawcą serii wydawniczej Biblioteka Przekładów Poetyckich.